ภาษาอังกฤษแบบไทยๆที่ฝรั่งงง
ภาษาอังกฤษแบบไทยๆที่ฝรั่งงง
⸻
1. “Open–Close ไฟ / แอร์”
คนไทยชอบพูดว่า Please open the air.
Please close the light.
ปัญหาคือ ในภาษาอังกฤษ “open” ใช้กับสิ่งที่เปิดออกได้ เช่น ประตู หน้าต่าง กล่อง
แต่ไฟกับแอร์ “เปิด–ปิด” ต้องใช้คำว่า turn on / turn off
Please turn on the air conditioner.
Please turn on the air conditioner. Please turn off the light.
แกรมมาร์ไม่ผิดมาก แต่เลือกคำผิดบริบท
⸻
2. “I have to go first.”
คนไทยใช้บ่อยมากเวลา “ขอตัวกลับก่อน” แต่ในภาษาอังกฤษ ประโยคนี้ฟังเหมือน “ฉันต้องไปก่อนใครสักคน” ไม่ใช่ “ฉันขอตัวก่อนนะ” ถ้าอยากสุภาพแบบธรรมชาติ ควรพูดว่า I’m going to head out. I have to leave now. I’ll get going.
⸻
3. “Same same.”
ในไทย “same same” คือ “เหมือนกันนั่นแหละ” แต่เจ้าของภาษาจะใช้คำว่า It’s the same. Pretty much the same.
คำว่า “same same” กลายเป็นคำฮิตในหมู่นักท่องเที่ยวที่มาเอเชีย แต่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษมาตรฐาน
⸻
4. “I’m boring.”
อันนี้อันตรายมาก
คนไทยตั้งใจจะพูดว่า “ฉันเบื่อ” แต่ “I’m boring” แปลว่า “ฉันเป็นคนน่าเบื่อ”
สิ่งที่ควรพูดคือ I’m bored.
คำเดียวผิด ความหมายเปลี่ยนทั้งชีวิต
⸻
5. “Can you eat spicy?”
นี่คือคำถามระดับชาติ ฝรั่งฟังแล้วอาจคิดว่า “กินเผ็ดได้” มันคือทักษะเหรอ?ในภาษาอังกฤษธรรมชาติจะถามว่า
Can you handle spicy food? Do you eat spicy food?
⸻
ทำไมเราถึงพูดแบบนี้?
เพราะภาษาไทยกับภาษาอังกฤษ “คิดคนละแบบ” ภาษาไทยเน้นบริบท ภาษาอังกฤษเน้นโครงสร้าง และการเลือกคำที่ตรงการใช้งานจริง หลายครั้งเราไม่ได้แปลคำ แต่เราแปล “วิธีคิดแบบไทย” ลงไปในภาษาอังกฤษ และนั่นแหละคือจุดที่ทำให้คนฟังงง
⸻
แล้วควรทำยังไงดี?
1. ฟังประโยคจริงจากเจ้าของภาษาเยอะๆ
2. อย่าแปลตรงตัวทุกคำ
3. สังเกตว่าคำเดียวกันใช้ต่างสถานการณ์ไหม
4. ถ้าไม่แน่ใจ ให้คิดว่า “เจ้าของภาษาจะพูดแบบนี้ไหม”
⸻
บทสรุป
ภาษาอังกฤษแบบไทยๆ ไม่ได้ผิด แต่มันคือ “ภาษาอังกฤษที่ผ่านตัวกรองวัฒนธรรมไทย” ถ้าเราอยากสื่อสารชัดขึ้นต้องฝึกคิดแบบภาษาอังกฤษ ไม่ใช่แค่แปลเป็นภาษาอังกฤษ เพราะการแปลเก่ง ไม่ได้แปลว่าใช้ภาษาเป็นธรรมชาติ และในโลกธุรกิจ คำที่ดูเล็กๆ อาจทำให้ภาพลักษณ์ต่างกันมาก
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น